اِحْمَرَّ konjugieren
Grundformen
| Vergangenheit: erاِفْعَلَّ | اِحْمَرَّ |
| Vergangenheit: sieاِفْعَلَّتْ | اِحْمَرَّتْ |
| Vergangenheit: du (m.)اِفْعَلَلْتَ | اِحْمَرَرْتَ |
| Vergangenheit: ichاِفْعَلَلْتُ | اِحْمَرَرْتُ |
| Vergangenheit: sie (Pl.)اِفْعَلُّوا | اِحْمَرُّوا |
| Gegenwart: erيَفْعَلُّ | يَحْمَرُّ |
| Gegenwart: ichأَفْعَلُّ | أَحْمَرُّ |
| Gegenwart: sie (Pl.)يَفْعَلُّونَ | يَحْمَرُّونَ |
Erweiterte Formen
| Vergangenheit: die beidenاِفْعَلَّا | اِحْمَرَّا |
| Gegenwart: du (f.)تَفْعَلِّينَ | تَحْمَرِّينَ |
| Konjunktiv nach أنْيَفْعَلَّ | يَحْمَرَّ |
| Jussiv nach لَمْيَفْعَلَّ | يَحْمَرَّ |
| Befehl: du (m.)اِفْعَلَّ | اِحْمَرَّ |
| Befehl: du (f.)اِفْعَلِّي | اِحْمَرِّي |