اِصْفَرَّ konjugieren
Grundformen
| Vergangenheit: erاِفْعَلَّ | اِصْفَرَّ |
| Vergangenheit: sieاِفْعَلَّتْ | اِصْفَرَّتْ |
| Vergangenheit: du (m.)اِفْعَلَلْتَ | اِصْفَرَرْتَ |
| Vergangenheit: ichاِفْعَلَلْتُ | اِصْفَرَرْتُ |
| Vergangenheit: sie (Pl.)اِفْعَلُّوا | اِصْفَرُّوا |
| Gegenwart: erيَفْعَلُّ | يَصْفَرُّ |
| Gegenwart: ichأَفْعَلُّ | أَصْفَرُّ |
| Gegenwart: sie (Pl.)يَفْعَلُّونَ | يَصْفَرُّونَ |
Erweiterte Formen
| Vergangenheit: die beidenاِفْعَلَّا | اِصْفَرَّا |
| Gegenwart: du (f.)تَفْعَلِّينَ | تَصْفَرِّينَ |
| Konjunktiv nach أنْيَفْعَلَّ | يَصْفَرَّ |
| Jussiv nach لَمْيَفْعَلَّ | يَصْفَرَّ |
| Befehl: du (m.)اِفْعَلَّ | اِصْفَرَّ |
| Befehl: du (f.)اِفْعَلِّي | اِصْفَرِّي |