حَضَّرَ konjugieren
Grundformen
| Vergangenheit: erفَعَّلَ | حَضَّرَ |
| Vergangenheit: sieفَعَّلَتْ | حَضَّرَتْ |
| Vergangenheit: du (m.)فَعَّلْتَ | حَضَّرْتَ |
| Vergangenheit: ichفَعَّلْتُ | حَضَّرْتُ |
| Vergangenheit: sie (Pl.)فَعَّلُوا | حَضَّرُوا |
| Gegenwart: erيُفَعِّلُ | يُحَضِّرُ |
| Gegenwart: ichأُفَعِّلُ | أُحَضِّرُ |
| Gegenwart: sie (Pl.)يُفَعِّلُونَ | يُحَضِّرُونَ |
Erweiterte Formen
| Vergangenheit: die beidenفَعَّلَا | حَضَّرَا |
| Gegenwart: du (f.)تُفَعِّلِينَ | تُحَضِّرِينَ |
| Konjunktiv nach أنْيُفَعِّلَ | يُحَضِّرَ |
| Jussiv nach لَمْيُفَعِّلْ | يُحَضِّرْ |
| Befehl: du (m.)فَعِّلْ | حَضِّرْ |
| Befehl: du (f.)فَعِّلِي | حَضِّرِي |
| Passiv: Vergangenheitفُعِّلَ | حُضِّرَ |
| Passiv: Gegenwartيُفَعَّلُ | يُحَضَّرُ |